Ik ben nooit iemand geweest met heel veel vriendschappen. Tijdens mijn jeugd had ik een paar écht goede vrienden, en dat was voldoende. Mensen die wisten wie ik was, bij wie ik mezelf kon zijn, en bij wie ik altijd terechtkon. Maar sinds ik mama ben, zijn die vriendschappen beetje bij beetje uit mijn leven gegleden.

Niet bewust, integendeel. Telkens met de bedoeling “we moeten echt nog eens afspreken”, maar in werkelijkheid komt het er zelden van. We zitten allemaal in andere fases: vrienden met oudere kinderen die allang uit de luiers zijn, vrienden zonder kinderen, of vrienden met een totaal andere opvoedingsstijl. En dat is allemaal oké. Maar het maakt afspreken soms… ongemakkelijk. Niet zoals vroeger. Niet zoals we willen.

Mensen komen en gaan..

En diep vanbinnen weet ik dat dit gewoon een fase is. Dat mensen komen en gaan, en dat we misschien ooit weer dichter naar elkaar toegroeien. Maar vandaag is het wat het is en dat voelt soms gewoon jammer.

Moederen kan zo eenzaam zijn. Je bent constant omringd door kleine mensjes, maar tegelijk voelt het alsof niemand écht ziet hoe je je soms voelt. En dan zijn er die momenten dat je denkt: Ik zou graag eens met iemand afspreken… maar hoe begin ik daaraan? Ik ben niet het type dat zomaar aansluit bij een groep, of spontaan iemand vraagt om iets te doen. Omdat er altijd dat stemmetje is dat fluistert: Wat als ze nee zeggen?

Vriendschappen veranderen

En toch weet ik dat ik hier niet alleen in ben. Ik denk dat heel veel ouders dit herkennen. Het schipperen tussen verbinden en overleven, tussen willen afspreken en gewoon geen ruimte hebben, tussen jezelf zijn en bang zijn om afgewezen te worden.

Misschien is het vooral dat: we willen zo hard alles goed doen, voor iedereen maar daardoor vergeten we soms hoe hard we zélf iemand nodig hebben. Misschien is het net daarom zo belangrijk dat we er af en toe over blijven praten. Over hoe vriendschappen veranderen, hoe het moederschap ons vormt, en hoe we soms zoeken naar verbinding terwijl we tegelijk zo hard ons best doen. En misschien vinden we precies daardoor opnieuw de mensen die écht bij ons passen in deze fase, of in de volgende.

Sommige vriendschappen vervagen niet omdat ze minder waard zijn geworden,
maar omdat jij aan het groeien bent. En wie met je meegroeit, vindt altijd de weg terug.