Met zweethanden en hartkloppingen alleen naar iedere echo tijdens de Corona tijd maakte mijn 4de zwangerschap voor ons “2de kindje” erg spannend! Ik durfde me er niet bij neer te leggen dat dit kindje veilig en gezond bleef zitten maar gelukkig ondanks wat zwangerschapskwalen zoals zwangerschapsdiabetes vond dit mannetje het heerlijk in mijn buik en ging alles zoals ik hoopte! De weken vlogen voorbij en voor we het wisten was het einde in zicht.
Bevalling na 38 weken ingeleid
Vanwege de zwangerschapdiabetes werd ik na de 38 weken ingeleid. Tom en ik mochten ons melden op 31 juli om 10:00 op de verloskamer om te kijken of het mogelijk was mijn vliezen te breken of een ballonkatheter te plaatsen.
Nog niet genoeg ontsluiting
Ik had wat ontsluiting maar niet genoeg om mijn vliezen te breken, ik krijg dus een ballonnetje en mocht naar huis om te wachten. Ik had hier al veel over gelezen en las dat veel dames dit onprettig vonden qua plaatsen. Ik heb er weinig van gemerkt! S’avonds laat het ballonnetje al los en is het wachten tot de afspraak die de volgende ochtend gepland staat om 7:30. We brengen Saar naar mijn zus en zwager, zodat ze lekker kan spelen met haar nichtjes en neefje. Ik zou mijn zus op de hoogte houden want die komt van het moment suprème foto’s maken omdat ik dit graag wilde.
Ziekenhuis
We melden ons om 7:30 in het ziekenhuis. Ik wordt aan de ctg gelegd en getoucheerd er is iets meer ruimte maar nog niet voldoende om mijn vliezen te prikken.. een kleine teleurstelling! Ik krijg prostaglandine gel ingebracht en we spreken af dat ze iedere 2 uur komen controleren hoe het ervoor staat. Mocht dit niet voldoende doen kunnen ze dit nogmaals inbrengen en anders wordt er een nieuwe afspraak gemaakt. Al vrij snel voel ik gerommel en krijg ik harde buiken, de weeën komen redelijk vlot en constant.
Vliezen geprikt
Om 11:40 worden mijn vliezen geprikt, bij de bevalling van Saar heb ik dit niet gemerkt maar deze keer was dit alles behalve prettig en duurde het ook even voor het lukte omdat ze tegen mijn baarmoedermond aan het prikken was. Er kwam maar een klein beetje vruchtwater, maar duidelijk was dat Reff de rest tegenhield en als stop fungeerde. 2 Uur later zou de verloskundige weer komen controleren dus ik ging even in bad om te kijken of dit wat verlichting gaf, dit heeft geen 10 minuten geduurd of tom moest me eruit helpen. Terug op bed en tegen 13:40 vroeg ik om een controle want het werd toch wel pittig en mocht dit nog uren duren wilde ik graag iets hebben voor de pijn..
Net op tijd voor de foto’s
Om 14:05 kwamen ze alles controleren en zat ik op 7cm. Tom appte mijn zus dat ze vast moest komen, gelukkig woont ze heel dichtbij want ik voelde dat het niet lang meer duurde en kon de drang om niet mee te persen niet meer tegenhouden! Reff bleef volop bewegen voor hij net geboren werd en daar kwam mijn zus net optijd binnen, de camera in haar handen. Ik mocht mee persen en Reff vloog er bijna uit, zo snel het ging! De verloskundige hield hem tegen zodat het niet te snel zou gaan en de schade hopelijk te beperken.
Geboren: Reff
Na 3 minuten persen kon ik Reff aanpakken en volgde er een enorme waterval aan vruchtwater. Reff moest even bijkomen van de stortbevalling maar liet zich daarna goed horen! Welkom mooi manneke, ik heb je in mijn hart gesloten ❤️
Reff – 01/08/2020 – 14:18 – 3580 – 50cm
