Nu mijn jongste zoon 27 maanden oud is en besloot te stoppen met drinken, voelt het alsof een heel bijzonder hoofdstuk écht afgesloten is. Vier kinderen, 109 maanden borstvoeding. Bijna tien jaar van voeden, troosten, verbinden, twijfelen, doorgaan, en vooral: liefde geven. Hij stopte plots, van de ene dag op de andere. Zonder afscheid, zonder een laatste borstmoment waarvan ik wist: dit is het. Voor hem was het goed zo, dus voor mij ook. Maar eerlijk? Het deed pijn. Want het voelde als het loslaten van een stuk van mezelf. Toch kijk ik vooral met een warm hart terug, op een reis die me zoveel leerde over geduld, vertrouwen en moederliefde.

Lees hieronder mijn borstvoedingsverhaal

De eerste keer: pijnlijk, maar met zoveel wilskracht

Lang voor ik zelf mama werd, wist ik al dat ik borstvoeding wou geven. Tijdens mijn eerste zwangerschap dacht ik nog luchtig: we zien wel hoe het loopt. Maar zodra mijn zoon geboren was, voelde ik: ik ga dit laten slagen. De start was allesbehalve eenvoudig. Aanleggen deed pijn, hij hapte niet goed aan en viel af. Ik kolfde, huilde, probeerde opnieuw en stond er thuis plots alleen voor, met stuwing, onzekerheid en een baby die maar bleef huilen. Tot dat ene moment: midden in de nacht, op het randje van opgeven. Mijn man zei: “Probeer het nog één keer.” En toen dronk hij. Perfect. Het huilen van frustratie werd huilen van opluchting. Vanaf dat moment wist ik: ik kan dit. De pijn bleef nog lang, er kwam een borstontsteking, maar ook dat ging voorbij. Na maanden vol doorzettingsvermogen verliep het eindelijk zoals ik had gehoopt.

De tweede keer: tandemvoeden en pure power

Toen mijn oudste 16 maanden was, werd zijn broertje geboren. De start verliep dit keer wonderbaarlijk vlot. De baby was een natuurtalent, en grote broer dronk vaak de eerste melkstroom weg. Ik voelde me sterk, twee kinderen tegelijk voeden gaf me een gevoel van power dat moeilijk te beschrijven is. Het was niet altijd makkelijk: een newborn én een peuter die weet wat hij wil, dat vraagt energie. Maar de band tussen hen was zó bijzonder. Ik geloof echt dat die gedeelde borstmomenten hebben bijgedragen aan hun hechte relatie. Na 2 jaar en 2 maanden besloot mijn oudste dat het voor hem klaar was.Ik liet los met trots en dankbaarheid.

De derde keer, rust, vertrouwen en zachtheid

Acht maanden later was ik opnieuw zwanger. Onze tweede zoon bleef tijdens de zwangerschap nog af en toe drinken. Geen pijn, geen stress, gewoon zachte, natuurlijke momenten. Toen zijn zusje geboren werd, hielp hij zelfs met de stuwing, maar al snel besloot hij dat hij er klaar mee was. Op dat moment was hij 26 maanden en dat was oke. Geen lang tandemavontuur zoals de vorige keer, maar het was mooi. Bij mijn dochter voelde alles anders: ontspannen, vanzelfsprekend. Ze dronk graag en vaak, en ik vond het heerlijk. We bouwden het langzaam en liefdevol af toen ze 2,5 jaar was. We maakten samen een kalender en telden de laatste dagen af. Geen tranen, geen strijd, gewoon vrede.

De vierde keer: de cirkel rond

Na twee jaar zonder borstvoeding werd ik opnieuw mama. Onze jongste zoon startte alsof hij het al jaren deed. Alles verliep soepel en natuurlijk. Ik genoot bewust, omdat ik wist dat dit de laatste keer zou zijn. Hij dronk graag, maar de laatste maanden werd het minder. Soms een dag of twee niet, dan weer een knuffelmoment mét borstvoeding. Tot het plots stopte. Geen afscheid, geen plan. Gewoon stilletjes klaar.

Afsluiten met liefde

Nu, 109 maanden later, is mijn borstvoedingsverhaal afgesloten. Een hoofdstuk vol liefde, kracht en verbinding. Ik heb gevoed met pijn en met trots, met slapeloze nachten en stille ochtenden vol rust. Het was soms zwaar, maar vooral: zó waardevol. Borstvoeding gaf me niet alleen melk voor mijn kinderen, maar ook vertrouwen in mezelf als mama. En ook al voelt het afscheid een beetje rauw, ik weet: We hebben gegeven, gedeeld en gegroeid. En dat blijft, zelfs nu het voeden voorbij is. 💛Borstvoeding is een belangrijk deel van mijn leven geweest, iets waar ik altijd met liefde op zal terugkijken. Daarom droom ik ervan om ooit een borstvoedingsjuweel te laten maken. Een tastbare herinnering aan al die bijzondere momenten, aan de kracht, de zachtheid en de verbinding die het mij en mijn kinderen heeft gebracht. Ik hoop dat ik mezelf dat ooit kan gunnen.