We vergeten allemaal we eens iets, maar wat nu als dit de nieuwe standaard is? Helaas is dit aan de orde bij mijn opa, oftewel dementie. Dit is dus de overgroot opa van mijn kindjes, en gezien ik de mantelzorger / contactpersoon ben krijgen ze er best wat van mee.
Dementie het is ‘de ziekte’
Opa moppert regelmatig op mij, en beseft niet goed wat hij dan zegt en op wat voor manier. Soms doet dit pijn, en maakt me dit verdrietig maar meestal kan ik het goed relativeren! Het is nou eenmaal “de ziekte”. Ik probeer dit op het moment dat de kindjes er naar vragen dan ook goed uit te leggen aan hun.
Lees; Persoonlijk – Afscheid nemen van oma
Hersenen als gatenkaas..
Opa zijn hersenen zijn als gatenkaas, veel stukjes werken nog goed! Maar soms zit er een gat en is hij een stukje kwijt van de gedachtes of herinneringen. Hier zoekt hij dan hou vast en dit maakt hem onrustig en verward. Ook begrijpt hij zelf niet dat hij dementie heeft, en vind dat dit helemaal niet van toepassing is.
Mijn dochter kijkt me vragend aan
Dat zijn rijbewijs ingenomen is, is dan ook een grote fout in zijn beleving. Het stukje advies, meepraten en ja en amen zeggen werkt bij dementie ook niet altijd mee helaas. Discussies bevinden zich regelmatig op dit pad want je krijgt er tenslotte geen gebruiksaanwijzing bij. Saar (5jaar) kijkt me dan ook vaak vragend aan, opa aait een knuffel kat en denkt dat die echt is? Opa vraagt om zijn papa en mama? En huh, hoezo plast opa in zijn broek? Dit doen toch alleen kleine kinderen! Nu weet opa niet meer hoe hij uit de wc moet komen… en een puzzel van 16 stukjes is niet te doen.
Allemaal vragen die ik zo goed mogelijk probeer te beantwoorden, zodat ze begrijpen wat er speelt en waarom dit gebeurt. Ik ben van mening dat je kinderen vaak het best zo open en transparant mogelijk kunt vertellen hoe alles is en wat we er mee kunnen. We proberen opa zo goed mogelijk te helpen en maken veel geluksmomentjes samen. Helaas zal het nooit beter worden maar alleen maar slechter!
Een boerderij voor dementerenden.
Gelukkig zijn wij nog heel bekend voor hem en zolang het zo kan, blijven we dit ook doen. Iedere donderdagochtend een ontbijtje bij de Coppelmans is waar hij naar uitleeft! Inmiddels woont opa op een boerderij voor dementerenden en krijgt hij daar ook veel hulp. Dit geeft iets meer rust!
