We zijn op vakantie. Zon, zee, zwembad. In theorie: ontspanning. In de praktijk: het moederschap reist gewoon mee. Dus ook op vakantie is niet alles maar zon, zee en zaligheid.
Vandaag werd ik wakker met een slecht humeur.
Geen duidelijke reden. Gewoon… moe. Prikkelbaar en alles irriteerde me. Iedereen ook een beetje. Ik wilde het liefst gewoon slapen. Een hele dag. In stilte. Alleen ik! Ik schreeuwde het (nog nét) niet, maar in m’n hoofd klonk het luid en duidelijk: “LAAT MIJ ALLEMAAL EVEN MET RUST”
En toch… Toch probeerde ik mijn best te doen.
Om het niet op hen af te reageren. Om mezelf een beetje ruimte te geven en hen ook. Want hoewel het vakantie is, blijven we mensen. Met gevoelens. Met grenzen. Met dagen waarop we even niet de leukste versie van onszelf zijn. Het moederschap neemt geen pauze en wat me opvalt, is hoe weinig ruimte er soms lijkt te zijn voor die realiteit. Als je iets deelt over hoe zwaar het soms is, ben je “ondankbaar” en als je alleen de leuke dingen deelt, “doe je alsof alles perfect is”.
Boekentip: Ongefilterd moederschap van Lorentia Veppi
Maar ik wil net dát tonen: Het hele plaatje.
Want voor mij is het moederschap: Genieten met elke vezel in mijn lijf maar ook… Moe zijn, doordraaien, afzien. Die dingen mogen naast elkaar bestaan. Sterker nog: ze bestaan altijd naast elkaar, ook op vakantie! Alleen op vakantie zijn de omstandigheden anders. De omgeving mooier, het eten lekkerder, het weer warmer maar de intensiteit van een gezin blijft. Je bent nog steeds diegene die voedt, troost, veegt, zoekt, draagt, huilt, lacht, denkt en voelt. En dat stopt niet aan de landsgrens.
Ik wil eerlijk blijven over het moederschap.
Niet om te klagen. Maar om te laten zien dat je niet alleen bent, als het even tegenzit. Ook op een plek waar het “allemaal leuk” zou moeten zijn. En morgen is alles weer anders, hoewel een paar uur later ging het trouwens al beter. De mist in mijn hoofd trok op. Er kwam weer ruimte voor zon, zee en zaligheid. Dat is ook het mooie van dit alles. Dat het zakt. Dat het schuift. Dat het beweegt. En dat we erdoor gaan, als moeders, als vrouwen, als mensen.
Lees meer blogs van Safia en haar kijk op het moederschap hier..
Mild zijn voor mezelf (en waarom dat zo moeilijk blijft).
Op zulke momenten merk ik hoe belangrijk het is om mild te zijn voor mezelf. En toch… net dan lukt dat vaak het minst. Ik zit al jaren in dat leerproces, bewust, stap voor stap. Maar telkens word ik weer met de neus op de feiten gedrukt: ik ben er nog niet. Soms denk ik: “Nu heb ik het onder de knie”, maar het duurt maar een fractie van een seconde… en alles lijkt weer in elkaar te zakken. En dan is mild zijn het allereerste dat wegvalt. Misschien omdat we het juist anders hebben geleerd. Wees streng voor jezelf, dan kom je er wel. Dat is wat ik – bewust of onbewust – doorheen mijn jonge jaren meekreeg. En eerlijk? Soms voelt dat nog steeds als de ‘veilige’ optie. Maar het is niet de weg die ik verder wil bewandelen, want dat is niet wat ik mijn kinderen wil meegeven.
Een betere wereld..
Ik droom van een wereld waarin de volgende generatie wat milder is, voor zichzelf, én voor elkaar. Waarin falen geen zwakte is. Waarin zachtheid geen schande is. En waarin je je eigen grens mag erkennen zonder schuldgevoel. En net daarom wil ik dit zo graag leren. Voor mezelf. Voor hen. Voor ons allemaal.
