Ouderschap is geen rechte lijn. Het is vallen, opstaan, schreeuwen, knuffelen, twijfelen, en bovenal: liefhebben. In deze blog neem ik je mee in zo’n fase waarin alles tegelijk lijkt te stormen. Misschien herken jij jezelf als ouder of je kind er ook wel in…
De groeispurt die niemand ziet
Elke leeftijdsfase heeft zo’n periode waarin het plots weer heel pittig wordt. Naar mijn gevoel komt dat omdat kinderen in korte tijd enorm veel groeien, niet alleen fysiek, maar ook mentaal. En die groei is niet altijd makkelijk te verwerken. Niet voor het kind, maar ook niet voor het team eromheen. Soms lijkt het alsof alles tegelijk komt: emoties, sprongen, slapeloze nachten… En dan sta je als ouder op de voorste rij.
#diejevanacht: stormachtig en zacht tegelijk
Een tijdje geleden vertelde ik over #diejevanacht. Hij zat toen in zo’n moeilijke fase. Echt pittig. Het soort dagen en nachten die je als ouder helemaal kunnen slopen. Maar hij is er doorheen gekomen. Hij is weer geland. Vrolijker, rustiger, meer zichzelf. Natuurlijk zijn er nog momenten waarop hij het lastig heeft maar dat is oké, dat hebben we allemaal weleens toch?
En nu… #dievanvijf
En nu is het de beurt aan de volgende. #dievanvijf zit er middenin. Ze is al een hele week boos, weet niet wat ze wil, of net wel, maar durft het dan toch niet. Ze is moe, prikkelbaar, en tegelijk ontzettend bezig met leren: letters, woorden, lezen. Ze lijkt helemaal klaar met kleuteren, klaar voor het eerste leerjaar. Het gaat allemaal zo snel, dat ze niet goed kan landen. En dat voel ik. In alles.
Het ouderreflex: schreeuwen of samen landen
Voor mij als ouder is het ook heftig. Zeker omdat ik merk hoe snel ik terugval in oude patronen. Patronen die ik als kind zag en voelde: “Niet aanstellen.” “Doe eens normaal.” “Stop met brullen.”En als vier kinderen tegelijk lawaai maken, eentje huilt, ik de was sta te doen, en er barst nog eentje uit… dan is het zo makkelijk om zelf ook te ontploffen. Om te schreeuwen: “STOP! ”Maar dat is precies wat ik anders wil doen. Ik wil er zijn voor hen. Vasthouden. Samen landen.
Perfect ouderschap bestaat niet maar bewuste keuzes wel
Doe ik dat altijd zo? Nee. En soms voelt dat als falen. Omdat ik weer terugrol in het patroon van vroeger. Maar ik bén mij er tenminste van bewust, en dat is al een groot verschil. Ik veroordeel mijn ouders daar niet voor, zij deden ook wat zij konden met wat ze hadden. Maar ik wil het op mijn manier doen. Anders.
Ouderschap is de onzekerheid van het goed willen doen
Soms zou ik willen dat er gewoon iemand komt voordoen hoe het moet. Dat iemand zegt: “Kijk, zo doe je het, perfect en foutloos.” Maar bestaat die manier eigenlijk wel? Ik ben bang om het fout te doen. Bang om mijn kinderen te ‘verpesten’, om hen het verkeerde voorbeeld te geven. Maar ik denk dat die angst juist betekent dat ik het belangrijk vind. Dat ik het goed wíl doen. En dat gevoel, die intentie, die zit denk ik in elke ouder. Of toch in de meeste.
Struikelen mag, zolang we weer opstaan
Want welke manier je ook kiest, we willen allemaal hetzelfde: dat onze kinderen gelukkig worden. En als dat betekent dat ik onderweg moet struikelen, bijleren, en weer opstaan, dan is dat maar zo. Liefde is geen rechte lijn. Het is een kronkelpad vol knuffels en chaos. En ik loop het met hen. Elke dag opnieuw.
