Waauw, wat gaat het leven snel. Het is alweer veel te lang geleden dat ik nog eens een blog schreef. En toch voelt dat helemaal niet zo. Ik schrijf ontzettend graag. Ik kan mezelf er helemaal in verliezen en soms uren verdwalen in mijn eigen hoofd. Maar gek genoeg is schrijven één van de eerste dingen die erbij inschieten wanneer het leven druk wordt.

En het afgelopen half jaar… dat was behoorlijk druk

De voorbije maanden stonden helemaal in het teken van werken, onze vier kinderen en daarna een dikke zes weken vakantie met de auto. Ik heb vier maanden gewerkt. En niet zomaar gewerkt… ik had echt de baan van mijn dromen. Daarna trokken we zes weken op vakantie. Een avontuur op zich, waar ik jullie binnenkort ook nog graag wat meer over vertel. Maar eerst is het tijd om weer eventjes te landen. En om jullie mee te nemen in het verhaal van die baan waar ik zo van genoten heb.

>> Lees hier meer blogs van Safia

De baan van mijn dromen

Heel onverwachts kreeg ik een baan aanbieding waar ik eigenlijk onmogelijk nee tegen kon zeggen. Heerlijk werk. En vooral: ideaal te combineren met de kinderen. Want mijn baan was bij hen op school. En alsof dat nog niet mooi genoeg was, mocht ik ook nog aan de slag in de klas van mijn jongste zoon. Zijn juf werkt tijdelijk aan een heel bijzonder project, waardoor er enkele uren vrij waren die ik mocht opvangen. Ik was meteen enthousiast.

Ik heb er geen seconde over getwijfeld voor ik ja zei. Want dit was tenslotte wat ik altijd al zo graag had willen doen: als kinderverzorgster in een school werken. En plots kreeg ik die kans. Ik werd ontzettend warm ontvangen en voelde mij eigenlijk vanaf het eerste moment welkom. Alsof ik daar gewoon hoorde te zijn.

Voor mijn zoontje was het natuurlijk nog even afwachten

Hij was net drie jaar en ik vroeg me af of het voor hem niet een beetje verwarrend zou zijn. Mama die plots ook juf is… hoe zou dat werken? Maar daar hoefde ik me eigenlijk helemaal geen zorgen over te maken. Hij maakte zelf een heel duidelijk onderscheid. Thuis was ik mama. Op school was ik juf. En dat ging eigenlijk helemaal vanzelf. Hij kon perfect schakelen tussen die twee rollen en ik vond het heerlijk om hem ook eens op die manier mee te maken.

Vier maanden genieten

Ik heb echt vier maanden ontzettend genoten. Van mijn baan. Van de kinderen. Van de collega’s. Van de kansen die ik kreeg. Maar vooral van de warmte en de liefde die ik elke dag mocht ervaren. Die kleuters sluiten je onmiddellijk in hun hart en dat is eigenlijk hoe de wereld een beetje meer mag zijn van mij. Het voelde vaak alsof ik precies op de juiste plek zat.

En toch… want natuurlijk is het leven thuis niet plots gestopt omdat ik een nieuwe baan had. De boekentassen moesten nog altijd worden leeggemaakt. Er moest gekookt worden. Er was was, meer dan ik lief had. Er waren vier kinderen die aandacht nodig hadden. En een huishouden dat zichzelf nog altijd biet deed. Ik werkte. Iet voltijds, maar toch merkte ik dat ik het huishouden niet meer zo goed kon bolwerken. En daar botste ik opnieuw op mijn grenzen. Want blijkbaar kan je niet alles tegelijk. Hoe graag ik dat soms ook zou willen.

– En dat is misschien wel een stukje van mijn verhaal dat ik jullie wil meegeven –

Want die vier maanden bij mijn nieuwe baan waren fantastisch. Maar ze hebben me ook heel wat geleerd over mezelf en over wat ik al dan niet aankan. Ik heb ook vooral geleerd dat het oké is om voor mezelf te kiezen. Want deze baan was ideaal voor mij en thuis kon ik, min of meer (althans de ene dag beter dan de andere), alles een beetje loslaten.

Het is ook een baan die heel veel van je vraagt want je werkt met kleine mensjes en die kan je natuurlijk niet eventjes uitschakelen of aan de kant zetten. Maar eens thuis waren er ook vier mensjes die heel veel van mij vragen.

Maar uiteindelijk is dat toch het liefste wat ik doe, zorgen voor kleine mensjes.

Het waren vier maanden, zweten, zwoegen, soms bijna verdrinken. Maar vier maanden waar ik alleen maar met warme herinneringen naar terug kijk. En daarna kwam de grote vakantie, waar ik ook enorm naar uitkeer. Zes weken reizen met mijn gezin. Maar daar vertel ik jullie in een volgende blog graag meer over.