Er zijn van die momenten in het ouderschap die je onverwacht raken. Niet omdat er iets misgaat, maar net omdat alles zo goed gaat. Mijn jongste zoontje gaat sinds kort naar school… en plots voelt alles anders. Het besef dringt binnen dat we, na vier kinderen, steeds vaker de laatste eerste keren meemaken. En dat komt harder binnen dan ik had gedacht.
Zijn vleugels worden groter
De overgang naar school verloopt zoveel vlotter dan ik ooit had durven dromen. Hij stapt met trots het schoolplein op, vertelt vol enthousiasme over “mijn vriendjes en mijn klasje”, en vraagt zelfs om hele dagen te mogen blijven. En natuurlijk wil ik hem niet belemmeren in zijn groei. Ik wil hem alle ruimte geven om te worden wie hij is, om zich open te plooien tot het mooiste stukje mens dat hij kan zijn. Maar toch…terwijl hij vooruitgaat, voel ik mezelf even blijven staan.
Het dubbele van loslaten
Als hij zou huilen bij het afzetten, zou mijn hart breken. Maar nu het zo moeiteloos gaat, voelt dat op een andere manier zwaar. Zijn aanpassing gaat zó vlot, zó vanzelfsprekend, dat ík degene ben die moet wennen. Alsof hij een nieuwe fase is ingestapt waar ik nog even naar moet zoeken. Het is een vreemd soort pijn: blij zijn voor hem, trots voelen tot in elke vezel, maar tegelijk een kleine barst voelen omdat het allemaal zo snel gaat. Omdat dit de laatste keer is dat één van mijn kinderen begint aan dat grote schoolavontuur. De laatste keer dat ik een peuterhandje loslaat aan de schoolpoort.
De laatste eerste keren zijn een fase die we samen afsluiten
Misschien is dat de essentie van ouderschap: telkens opnieuw leren vasthouden en loslaten, vaak tegelijk, vaak met een dubbel gevoel. Je gunt hen de wereld, maar je rouwt in stilte om de stukjes van hun kindertijd die langzaam achter hen blijven.
En toch…
En toch kies ik ervoor om te kijken naar wat blijft. De trots in zijn blik. De verhalen die hij deelt. De groei die ik mag zien, zelfs als die soms sneller gaat dan mijn hart kan volgen. De laatste eerste keren voelen soms scherp, maar ze laten ook zien hoe ver we gekomen zijn. En hoe mooi het is om hen te zien groeien zelfs wanneer dat betekent dat ik beetje bij beetje moet leren loslaten.
