Tja hier is er weer zo eentje hoor, een speelgoed rage waar alle kindjes in mee willen gaan. De ‘squishy’, een stress-bal achtig ding in alle vormen, maten en met lekkere geurtjes. De hele dag lopen ze met de squishy in hun handen, te knijpen en te ruiken. Hij moet mee naar school, op bezoek en naar bed. Maar om eerlijk te zijn ben ik niet per se van de rages. 9 van de 10 keer gaat het om spullen en meisjesspeelgoed wat na twee keer gebruiken stuk is. Of dingen waar je er tig van moet sparen of het is zo duur dat je smeekt om een geldboom.

De nieuwe speelgoed rage

Om de zoveel tijd verschijnt er weer een nieuwe hype of speelgoed rage en al veel dingen hebben we zien passeren. Zo zagen we ooit de tattoo armbandjes/kettingen, plastic speentjes in alle kleuren en maten, je virtuele huisdier genaamd tamagotchi, je levende knuffel oftewel furby, de yoyo, loombandjes en zo zijn er nog heel wat op te noemen. Als ik terug denk aan mijn jeugd hebben wij aan veel speelgoed rages meegedaan, maar mijn moeder vond sommige dingen ook gewoon niet nodig. “Je hoeft niet altijd alles te hebben” werd er dan gezegd. En precies zo denk ik er nu ook over, maar moeilijk is het wel om niet altijd maar toe te geven en het niet te kopen.

Squishy

Ik persoonlijk vind dat mijn kinderen ook niet altijd alles maar gewóón hoeven te krijgen, vaak zeg ik dat ze het maar voor hun verjaardag of aan de sint moeten vragen. Met dit antwoord kan ik nog regelmatig iets afwimpelen, maar ja ook ik val wel eens door de mand. Een tijdje geleden kwam mijn oudste thuis en een vriendinnetje van haar had dus zo’n squishy. Mevrouw wilde dat natuurlijk ook, waarop ik dus antwoordde: “vraag maar voor je verjaardag”. En toen had ze laatst wat moeite met haar parcour zwem lessen, beloofde ik haar een cadeautje om haar te motiveren. En guess what, kwam daar toch de squishy uit het cadeaupapier. Helemaal door het dolle was ze.

Soms denk ik wel eens: ben ik dan een slechte moeder dat ik niet zomaar in alle speelgoed rages mee ga? En dat ik vind dat er iets tegen over moet staan? Of dat ze het met een gelegenheid moeten vragen!? Of zijn er meerdere moeders (vaders) die zo denken?